Astrologią nazywamy wróżbiarstwo. Polega ono na próbach przewidywania przyszłości poszczególnych ludzi i wydarzeń na Ziemi na podstawie położenia ciał niebieskich na nieboskłonie. Astrologia jest dziedziną pseudonaukową. Od astrologii odróżnia się astrolatrię, czyli kult gwiazd i planet, uważanych za demony lub bóstwa. Astrologia nazywana jest czasem „wiedzą królewską”
W starożytności nie występowało rozróżnienie pomiędzy astronomią a astrologią. Astrologia była wówczas wyżej ceniona jako nauka, astronomia była jedynie jej nauką pomocniczą. Astrologii używano przede wszystkim do prognozowania pogody oraz wyznaczania szczęśliwych dni. Większe przepowiednie, jeśli były trafne, przynosiły sławę i bogactwo. Nietrafione niejednokrotnie kończyły się śmiercią astrologa.
Pierwotnie uważano, że ciała niebieskie reprezentują na niebie władców ziemskich. W pierwszym tysiącleciu przed n.e. ugruntował się pogląd związany z wróżbiarstwem, że indywidualne losy władców mogą być odczytane z położenia ciał niebieskich. W Egipcie wiele prognoz politycznych starano się wyprowadzić z położenia tej gwiazdy. W Chinach – cesarz był czczony jako przedstawiciel nieba. Astrologia chińska stworzyła 28-dniowy kalendarz księżycowy oraz wyodrębniła pas zodiakalny i powstał wtedy zodiak chiński.
Astrologia wedyjska, zwana w języku hinduskim dźjotisz, była uważana za najwyższy stopień wiedzy. Kanony dźjotisz mówią o tym, że Wisznu wcielił się w każdą z planet aby nagrodzić lub ukarać ludzi żyjących we wszechświecie za ich pobożne lub grzeszne czynności. Było to zgodne z ich karmą. W przeciwieństwie do astrologii zachodniej, wedyjski system astrologiczny bierze pod uwagę gwiezdną (rzeczywistą) pozycję planet. Astrolodzy indyjscy, zgodnie z tradycją Indii biorą pod uwagę możliwość reinkarnacji, co za tym idzie, jej rzutowanie na przebieg życia w obecnym wcieleniu.
W Europie – około 2000 p.n.e. powszechnie znana potężna budowla megalityczna Stonehenge była prawdopodobnie miejscem kultu, związanym z obserwacjami ciał niebieskich, przede wszystkim Słońca i Księżyca. Z okresu średniowiecza zachowały się nieliczne księgi astrologiczne. W renesansie nastąpił ponowny rozwój astrologii. Wielcy astronomowie często zajmowali się astrologią np. Kopernik czy Galileusz. Aż do XIX w. astrologia zachowała swe znaczenie w najwyższych warstwach społecznych.
Karolina's blog 