Karolina's blog

Horoskopy

Możliwość poznania swojej przyszłości to największe marzenie ludzkości. Dlatego też, mimo ogromnego postępu technologicznego oraz naukowego, horoskopy nadal cieszą się stosunkowo sporą popularnością. Dziś jednak nie wystarczy nam zwykły horoskop zamieszczony na tyłach ulubionego magazynu.

Coraz częściej sięgamy po wróżby egzotyczne, mające niezwykle długie tradycje. Zobacz, jakie są różne rodzaje horoskopów, którymi interesują się Polacy. Doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że horoskopy trzeba czytać i interpretować z przymrużeniem oka. Jednak chęć poznania choćby najdrobniejszych szczegółów swojej przyszłości sprawia, że lubimy się zagłębiać w tych niezobowiązujących i krótkich tekstach. A typów horoskopów nie brakuje. Coraz częściej sięgamy po wróżby niekonwencjonalne i pochodzące z odległych regionów świata.

Chiński zodiak może nieco przypominać tradycyjny horoskop znany nam z gazet, ale różni się on od niego w kilku znaczących kwestiach. Kluczowa w jego interpretacji wydaje się być liczba 12. Tyleż jest właśnie w horoskopie chińskim znaków zodiaku oraz poszczególnych cykli, podzielonych nie tylko na miesiące, ale również na lata i podwójne godziny doby.

Znaki zodiaku oznaczone są nazwami zwierząt, których cechy utarte kulturowo mają odpowiadać charakterom osobom urodzonym spod danej gwiazdy. Istotne jest również to, że horoskop chiński opiera się na pięciu żywiołach. Tego typu wróżby swe korzenie mają w czasach antycznych, a dziś znamy je w nieco okrojonej formie.

Starożytny Egipt znany jest z wierzeń w różne bóstwa i moce nadprzyrodzone. Nie mogło więc zabraknąć w jego kulturalnym dorobku specjalnego horoskopu, który miał oczywiście przepowiadać przyszłość. Do dziś kusi on swoją wyjątkową tajemniczością. Egipcjanie bardzo mocno wierzyli w opatrzność różnych bóstw. To właśnie one i ich cechy decydują o losie osoby urodzonej w danym okresie. Horoskop egipski przewiduje również idealnie dobranego partnera.

Regulacje prawne

Chrześcijaństwo, opierając się na Biblii, potępiało wszelkie wróżbiarstwo, w tym przekonania Chaldejczyków i astrologię. Tertulian ostrzegał przed astrologią. Profesor teologii Michał Wojciechowski nazywa astrologię „szkodliwym zabobonem”, który m.in. oducza ludzi logicznego myślenia. Twierdzi też, że determinizm losu, który wynika z założeń astrologii, nie tylko odbiera ludziom zaufanie do własnych sił – bywa, że podważa zasady moralne, skłaniając część ludzi do szukania w gwiazdach usprawiedliwienia dla własnych występków.

Wenus

Wenus w horoskopach obu płci określa wszystko, to co lubimy, od ubioru, muzyki i gustów kulinarnych na upodobaniach alkowy skończywszy. Jednak jej znaczenie jest nieco inne w horoskopach kobiet i mężczyzn. U mężczyzn znak i aspekty Wenus określają ideał kochanki, u kobiet określają sposób, w jaki wyrażają one swoją kobiecość.

U mężczyzny znak Wenus pokazuje jak „ta jedyna” ma wyglądać, jak się zachowywać, czyli jednym słowem wszystko to, co jest dla mężczyzny atrakcyjne i co sprawia mu przyjemność. Przedstawiam poniżej krótkie opisy archetypów Wenus w znaku. Cechy te modyfikują oczywiście aspekty i położenie w domu w horoskopie indywidualnym. Czytaj cały artykuł „Wenus kochanka idealna” .

Horoskopy

Astrologia służy do tworzenia horoskopów. Wpływ planet na cechy naszego charakteru, na to, jak potoczy się nasze życie i jak układać się będą nasze relacje z ludźmi odczytuje się na podstawie specjalnej „mapy” zwanej kosmogramem.

Określa ona, jaki jest nasz znak zodiaku, ale ustala też bardziej skomplikowane dane, jak na przykład tzw. ascendent. Do przygotowania precyzyjnego horoskopu natalnego (urodzeniowego) potrzebna jest nam pomoc specjalisty, ale jeśli wystarczą nam bardziej ogólne informacje, możemy korzystać z astrologii wiedząc tylko, którym z dwunastu znaków zodiaku jesteśmy. Dzięki temu możemy sprawdzać swój horoskop dzienny, tygodniowy, miesięczny, ale i np. horoskop partnerski, który pomaga określić, z kim stworzymy harmonijny związek.

Różnice w stosunku do astronomii sferycznej

Współcześni, zachodni astrolodzy zajmują się zarówno przepowiadaniem przyszłości, opisywaniem przeszłości jak i analizą osobowości. Nacisk na analizę osobowości kładzie tzw. nurt humanistyczny. Przepowiadaniem przyszłości natomiast zajmują się zwykle astrolodzy klasyczni. Ponieważ szkół astrologii klasycznej jest znacznie mniej i nurt ten nie jest jeszcze mocno skomercjalizowany, kształcenie astrologów odbywa się pod okiem tzw. mistrza, który wybiera swoich uczniów według predyspozycji zapisanych w jego horoskopie urodzeniowym.

Około 500 r. p.n.e. w starożytnej Mezopotamii na potrzeby astrologii podzielono ekliptykę słoneczną na 12 równych części po 30°. W tym czasie punkt Barana znajdował się w gwiazdozbiorze Barana, skąd wziął swoją nazwę. Jednak na skutek zjawiska precesji osi Ziemi dochodzi do wędrówki astronomicznego punktu Barana, który, przesuwając się w przeciwnym kierunku niż Słońce po ekliptyce, obecnie znajduje się na końcu drogi przez gwiazdozbiór Ryb i za ok. 600 lat wejdzie w gwiazdozbiór Wodnika.

Zatem Słońce przekraczając 21 marca punkt Barana, znajduje się dopiero na początku drogi przez gwiazdozbiór Ryb. Według astrologów natomiast Słońce przechodząc przez punkt Barana 21 marca wchodzi w znak Barana (nie gwiazdozbiór). Ważną różnicą jest również to, że o ile w astrologii ekliptyka została podzielona na 12 równych części zodiakalnych, o tyle w astronomii sferycznej ekliptyka nierówno przecina 13 (z Wężownikiem) gwiazdozbiorów zodiakalnych.

Postulowane przez astrologię tak szczegółowe oddziaływanie układu ciał niebieskich na ludzi nie tylko nie znajduje potwierdzenia we współczesnej nauce, ale wywołuje zdecydowaną krytykę naukowców. Praca astrologów czy horoskopy w mass mediach nie znajdują uzasadnienia naukowego. Zawodowi astrologowie krytykują horoskopy w czasopismach kolorowych, ponieważ nie uwzględniają one domów horoskopowych ani innych obiektów (planet, Księżyca, aspektów, gwiazd stałych itd.), a jedynie położenie Słońca w znaku zodiaku.

Według astrofizyka, prof. Marka Abramowicza, postulowana przez astrologię możliwość wyjaśniania zachowań ludzi oddziaływaniem specyficznego układu ciał niebieskich jest wykluczona, a rozpowszechnianie informacji o takich możliwościach jest społecznie szkodliwe – uczy pogardy dla kultury. Twierdzi również, że przeciwstawianie się propagowaniu astrologii jest społecznym obowiązkiem astronomów, i nie tylko astronomów.

Teoria

Nie istnieje jeden spójny system astrologiczny. Można jednak wyróżnić pewne stałe cechy wielu jej odmian. W astrologii znaczenie mają wszystkie znane planety Układu Słonecznego, łącznie z Plutonem, oraz Słońce i Księżyc. Ponadto gwiazdy stałe, planetoidy, węzły księżycowe i planetarne, a także inne punkty wyliczane za pomocą różnych technik (np. Lilith). Znaczenie mają także tzw. domy, których jest dwanaście.

Domy horoskopowe opisują dziedziny życia, w których działają energie poszczególnych planet. Każdy obiekt w określonym czasie znajduje się w jakimś znaku zodiaku. Z tego względu horoskop każdego człowieka jest bardzo indywidualny. Np. domy horoskopowe zmieniają swoje położenie z każdą minutą. Nawet jeśli dwie osoby urodziły się w tym samym miejscu, niewielka różnica w czasie, mimo iż nie zmienia znacząco położenia planet – zmienia położenie domów.

Każda planeta włada jakimś znakiem zodiaku lub dwoma znakami, a także domami – więc dana planeta najłatwiej wyraża się, gdy znajduje się w takim znaku czy domu. Powszechnie przyjmuje się, że najważniejsze są Słońce, Księżyc a także ascendent, który jest początkiem pierwszego domu. Ascendent oznacza punkt w obrębie zodiaku, który w czasie urodzin wschodzi na horyzoncie. Znak, w którym znajduje się ascendent, zmienia się średnio co dwie godziny. Znaczenie ma też medium coeli czyli punkt (stopień) zodiaku, w którym Słońce w dniu urodzin, w danym miejscu, znajduje się na szczycie horyzontu.

Medium coeli ma związek z pracą, obecnością w społeczności i sukcesem zawodowym. Do nakreślenia horoskopu konkretnej osoby niezbędna jest więc data i dokładna godzina z minutami, a także miejsce urodzenia. Horoskop każdego człowieka jest indywidualny, mimo tego, że fizycznie możliwe jest, by w tym samym miejscu i czasie urodziły się dwie niespokrewnione ze sobą osoby. Astrologia uzasadnia ten fakt tym, że urodzone w tym samym czasie niespokrewnione ze sobą osoby mają innych rodziców, żyją w innym środowisku a zatem ulegają innym wpływom. Astrolodzy przepowiadający przyszłość analizują więc też horoskopy rodziców czy osób, które mają znaczący wpływ na losy danej osoby.

W astrologii występują cztery żywioły, żywioł powtarza się zawsze co trzy znaki. Pierwszym żywiołem, gdyż od niego zaczyna się rok astrologiczny, jest ogień, do którego zalicza się po kolei znak Barana, Lwa i Strzelca. Później następuje żywioł ziemi, do którego zalicza się Byka, Pannę i Koziorożca, następnie żywioł powietrza, do którego zalicza się Bliźnięta, Wagę i Wodnika, potem żywioł wody, do którego zalicza się Raka, Skorpiona i Ryby. Znaki zodiaku dzieli się również na trzy jakości w taki sposób, że żywioł i jakość jednoznacznie identyfikują dany znak. Te trzy jakości to kardynalna (do której należą Baran, Rak, Waga i Koziorożec), stała (do której należą Byk, Lew, Skorpion i Wodnik) oraz zmienna (do której należą Bliźnięta, Panna, Strzelec i Ryby).

Pojęcie astrologii i jej historia

Astrologią nazywamy wróżbiarstwo. Polega ono na próbach przewidywania przyszłości poszczególnych ludzi i wydarzeń na Ziemi na podstawie położenia ciał niebieskich na nieboskłonie. Astrologia jest dziedziną pseudonaukową. Od astrologii odróżnia się astrolatrię, czyli kult gwiazd i planet, uważanych za demony lub bóstwa. Astrologia nazywana jest czasem „wiedzą królewską”

W starożytności nie występowało rozróżnienie pomiędzy astronomią a astrologią. Astrologia była wówczas wyżej ceniona jako nauka, astronomia była jedynie jej nauką pomocniczą. Astrologii używano przede wszystkim do prognozowania pogody oraz wyznaczania szczęśliwych dni. Większe przepowiednie, jeśli były trafne, przynosiły sławę i bogactwo. Nietrafione niejednokrotnie kończyły się śmiercią astrologa.

Pierwotnie uważano, że ciała niebieskie reprezentują na niebie władców ziemskich. W pierwszym tysiącleciu przed n.e. ugruntował się pogląd związany z wróżbiarstwem, że indywidualne losy władców mogą być odczytane z położenia ciał niebieskich. W Egipcie wiele prognoz politycznych starano się wyprowadzić z położenia tej gwiazdy. W Chinach – cesarz był czczony jako przedstawiciel nieba. Astrologia chińska stworzyła 28-dniowy kalendarz księżycowy oraz wyodrębniła pas zodiakalny i powstał wtedy zodiak chiński.

Astrologia wedyjska, zwana w języku hinduskim dźjotisz, była uważana za najwyższy stopień wiedzy. Kanony dźjotisz mówią o tym, że Wisznu wcielił się w każdą z planet aby nagrodzić lub ukarać ludzi żyjących we wszechświecie za ich pobożne lub grzeszne czynności. Było to zgodne z ich karmą. W przeciwieństwie do astrologii zachodniej, wedyjski system astrologiczny bierze pod uwagę gwiezdną (rzeczywistą) pozycję planet. Astrolodzy indyjscy, zgodnie z tradycją Indii biorą pod uwagę możliwość reinkarnacji, co za tym idzie, jej rzutowanie na przebieg życia w obecnym wcieleniu.

W Europie – około 2000 p.n.e. powszechnie znana potężna budowla megalityczna Stonehenge była prawdopodobnie miejscem kultu, związanym z obserwacjami ciał niebieskich, przede wszystkim Słońca i Księżyca. Z okresu średniowiecza zachowały się nieliczne księgi astrologiczne. W renesansie nastąpił ponowny rozwój astrologii. Wielcy astronomowie często zajmowali się astrologią np. Kopernik czy Galileusz. Aż do XIX w. astrologia zachowała swe znaczenie w najwyższych warstwach społecznych.